Bezinning en verbinding

In oktober heb ik geen nieuw blog gepost. Ik ben meestal heel trouw, maar zoals je al in de titel kon lezen speelt bij mij op dit moment “bezinning”.

Dit beeld past voor mij heel erg bij het woord “bezinning”, herken je dat ook?

Ik was in oktober begonnen aan een blog over “verbinding” en dat riep bij mij zo veel vervolgvragen op dat ik er niet goed uit kwam. Te veel gedachtensprongen en associatief denken en voelen. Daar kon (en kan) ik geen goed verhaal van maken.
Ik neem jullie een klein stukje mee:
Ik werd geraakt door het interview met prinses Irene bij “de verwondering”
https://www.npostart.nl/de-verwondering/29-09-2019/KN_1708916

Zij kan prachtig verwoorden wat het belang is van de  natuur en hoe we ons daarmee “moeten” verbinden.

Vandaaruit kwam ik echter op andere verbindingen:
de verbinding als mensen met elkaar
de verbinding met jezelf

Zijn die geen voorwaarde vooraf voordat je je kunt verbinden met de natuur? Als aan die beide voorwaarden niet is voldaan, word je dan geen kluizenaar in de natuur?

En hoe is het met mijn verbinding met mezelf en met anderen? Voel ik me, net als de bomen in het bos,  verbonden met alle andere mensen en is er een voortdurend web van geven en nemen?

Mij doet dat gelijk denken aan eb en vloed, een constante beweging, de ene keer gevend en de andere keer nemend.

Wat wil en kan ik geven en wat mag en kan ik nemen, waar heb ik behoefte aan?

Ik ben dit jaar oma geworden en ook 65 jaar. Duidelijk een nieuwe fase die ook een ander appél doet op “geven en nemen”

Daar ga ik mij komende periode nog verder op bezinnen en me ook mee verbinden.
Ik hoop je in januari 2020 in de volgende blog verder bij te praten!

Voor nu hoop ik dat mijn verhaal jou ook inspireert om te voelen hoe dat voor jou is, verbinden, geven en nemen… wil je het met me delen, graag!

Ik wens je alvast een mooie decembermaand en tot in het nieuwe jaar (of eerder als je met me wilt wandelen, want dat blijf ik natuurlijk gewoon doen en met veel plezier!)